Boulimia nervosa, de strijd en de overwinning

Maandenlang was er twijfel en werd er nagedacht over hoe dit het beste te brengen. Het is immers iets heel persoonlijks. Na diverse gesprekken werd de conclusie getrokken dat dit het beste vertaald kon worden naar een blog. Anoniem uiteraard. De titel zegt genoeg: boulimia nervosa, de strijd en de overwinning. Wil je meer weten? Sparren? De persoon in kwestie is graag bereid om zich in te zetten als ervaringsdeskundige.

Ik had een eetstoornis

Zo. Het hoge woord is eruit. Ja, eetstoornis. Een erg beladen woord wat tot op de dag van vandaag moeilijk uit te spreken is. Tot op de dag van vandaag, want alles wat hier te lezen is speelt zich af van ongeveer 2012 tot en met 2017. We zijn nu een jaar verder, en ik ben er ontzettend trots op dat ik een jaar eetstoornis vrij ben en hier naar eigen zeggen ook van ben ‘genezen’. Ik wil jullie meenemen in mijn leven (van toen en nu) zodat het wat duidelijker is wat deze eetstoornis voor mij betekende.

Er bij horen

Er bij horenIk weet niet meer wanneer ik mij besefte dat ik een eetstoornis had; wel wanneer het allemaal begon. Ik neem jullie even mee naar het laatste jaar van de middelbare school. Ik wilde er altijd al bij horen, maar eigenlijk was dit nooit het geval. Dit betekende dat ik jarenlang op mijn tenen moest lopen; moest vechten om mee te komen. Ik begon daarom anderen buiten te sluiten en te pesten, terwijl dit ontzettend ver weg ligt van wie ik ben. Mijn zelfbeeld begon hier, zoals je begrijpt, al ernstig te verkreukelen. Ik vergeleek mezelf altijd met de meiden die populair waren. Als ik dunner word, dan hoor ik er vast wel bij. In plaats van helemaal niet meer te eten, wat ook veel gebeurd, deed ik het tegenovergestelde.

Vreetbuien

Pauze na pauze en tussenuur na tussenuur gingen we in groepen naar de supermarkt aan de overkant van de straat. Hier werden de meest goedkope, ongezonde dingen gehaald: zakken chips, broodjes en croissantjes, maar ook chocoladerepen en zakken snoep gingen mee. Dit ging dan ook dezelfde dag nog op. Vaak ging dit goed, tot op die ene dag. Ik had met een klasgenootje weer veel te veel eten gehaald. De drang om het allemaal op te eten (want het was mega lekker natuurlijk) was er weer, en ik gaf eraan toe. Ik walgde op dat moment zó erg van mezelf, dat ik een oplossing moest bedenken om weer van dit gevoel af te komen. Hoe krijg ik dit het snelste weer uit mijn lichaam? Overgeven was voor mij blijkbaar het antwoord. Het gaf op dat moment zó’n opluchting dat het er weer uit was, dat ik dit vaker begon te doen. Ik zag er ook geen nadeel in want ik kon zoveel eten als ik wilde, maar ik zou er niet van aankomen.

Met een beetje ‘googlen’ wist ik al snel welke naam men aan deze eetstoornis zou geven: boulimia nervosa.

“Boulimia, voluit ‘boulimia nervosa’, is een eetstoornis waarbij je constant bezig bent met je gewicht en je lichaam. Mensen met deze eetstoornis denken aan bijna niets anders. De stoornis gaat vaak gepaard met hevige eetbuien. Omdat je niet aan wilt komen, probeer je het voedsel kwijt te raken door bijvoorbeeld hevig te sporten. Maar ook op ongezondere manieren, zoals vasten, braken, het gebruik van laxeermiddelen, een klysma of plaspillen.” Meer weten over deze vorm van eetstoornis? Hier kun je er meer over lezen.

Boulimia-nervosaIn de greep van mijn eetstoornis

Het hier bovengenoemde hevig sporten en braken waren bij mij van toepassing. Ik raakte geobsedeerd door gezond eten, gespierd worden en vet verliezen. Honderden euro’s gingen gaf ik uit aan eiwit shakes en andere voedingssupplementen. Ik hield mezelf altijd voor dat ik op deze manier lang door kon gaan en resultaat zou boeken. Ik at namelijk, buiten de eetbuiten om, erg gezond. Als ik iets ongezonds at, was het voor mij al te laat. Dan kon ik net zo goed nog een zak chips, een boterham met appelstroop en speculaas, wraps met gesmolten kaas, roomboter cake en andere ongezonde dingen naar binnen werken. Als ik het er dan allemaal uit gooide, had mijn lichaam alleen nog de gezonde maaltijden binnen. Op het moment dat ik me realiseerde dat wat ik deed, ontzettend ongezond en onnatuurlijk was, was het al te laat. De eetstoornis had mij volledig onder controle.

Schuldgevoel kun je wegstoppen

Een aantal jaren geleden woonde ik tijdelijk bij een aantal studiegenoten in huis. Een nieuwe start, dacht ik. Nú ga ik stoppen met die eetbuiten en het overgeven. Boulimia nervosa, de strijd en de overwinning; het was begonnen, maar de overwinning bleek nog ver weg te zijn. Het ging namelijk maar heel even goed. Er werd in dit huis namelijk veel, maar vooral ongezond gegeten. De schuld- en walggevoelens waren mij te sterk af en ik verloor mezelf weer in de eetbui. ‘Nu heeft het geen zin meer om ertegen te vechten’, dacht ik. En ik koos de makkelijkste weg door lekker veel te eten, niet na te denken en alles eruit te gooien zodat er niks aan de hand was. Niet nadenken over dat het slecht voor je is, dat je baalt of dat je er mee wilt stoppen. Gewoon lekker doen en genieten van de tijd dat je hier bent. Dit is ook goed gelukt moet ik zeggen; het schuldgevoel kon ik goed wegstoppen.

Hulp vragen is openbaar maken

Eenmaal thuis zag ik het niet zitten om voor de moeilijke weg te kiezen en ging ik weer verder. Ik heb keer op keer geprobeerd om te stoppen, maar zonder succes. Kwam het ooit in me op om hulp te zoeken? Ja, maar ik heb het nooit gedaan. Dan zou het verhaal namelijk naar buiten komen en daar had ik totaal geen behoefte aan. Het feit dat ik wilde en probeerde te stoppen, zei ook wel genoeg. Ik was er klaar mee. Dat ‘iets’ controle had over mijn leven wat ik eigenlijk zelf niet wilde. Want op een gegeven moment deed ik het niet meer om het eten, maar om toe te geven aan de drang.

Sociale controle: de stok achter de deur

EetstoornisDe volgende gelegenheid om te stoppen bood zich ongeveer 1,5 jaar later aan. Ik ging voor een paar maanden naar het buitenland. Ik zou hier met een groep meiden in een huis gaan wonen. Ik wist dat ik nu niet de mogelijkheid had om over te geven zonder dat iemand anders het zou horen. Dit was voor mij een extra stok achter de deur. Het feit dat ik het écht af wilde sluiten, en ik weer aan iets nieuws begon, heeft ervoor gezorgd dat ik nu eetstoornis vrij ben. Ik heb officieel afscheid genomen van mijn boulimia. Boulimia nervosa, de strijd en de overwinning; het was een feit.

Feestje! Voor eventjes dan. Een half jaar na mijn laatste eetbui drang, begonnen de eerste mentale klachten op te treden. Deze had ik achteraf al veel langer natuurlijk, anders bouw je geen eetstoornis op.  Ik begon last te krijgen van angst, piekeren en onzekerheden. Hier heeft iedereen weleens last van, maar het belemmerde mij in mijn doen en laten. Daarom heb ik hulp gezocht bij de huisarts, die mij doorverwees naar eenpsycholoog. Nee, niet naar een eetstoornis kliniek, omdat ik zelf heel goed aanvoelde dat die eetbui-drang er niet meer was.

De schaamte voorbij

Toen ik het traject met een psycholoog in ging heb ik besloten het mijn ouders te vertellen. De drang om het eruit te gooien werd steeds groter en uiteindelijk heb ik het meest moeilijke onderwerp ooit besproken. Het woord ‘eetstoornis’ kwam nauwelijks mijn mond uit, toen ik ergens in februari met mijn moeder in een koffietentje zat. De tweestrijd met mezelf was verschrikkelijk: dit zou immers niet iets zijn wat ik voor de rest van mijn leven voor me kon houden. Ik wist echter ook dat ik mijn ouders (en andere naasten) hier veel pijn mee zou doen, omdat die het beste met mij voor hebben. Ik schaamde me en voelde me schuldig. De mensen om je heen willen nu eenmaal graag zien dat het goed met je gaat. Aan de andere kant wist ik ook dat hoe langer ik zou wachten hoe meer ik het vertrouwen zou schaden (naar mijn idee). Er zat dus veel druk achter. En achteraf maar goed ook, want ik ben ontzettend blij dat mijn ouders het nu weten. Er is hierdoor niks veranderd in de relatie, maar ik hoef het nu niet meer voor mezelf te houden. En dat geeft rust.

Toch voelde het nog steeds niet goed. Ik heb een heleboel lieve mensen om mij heen, waarbij ik tot nu toe altijd heb gevoeld dat ik iets verborgen houd. Terwijl ik juist zo bezig ben met eerlijker zijn tegen mezelf en anderen. Emoties durven en mogen uiten. Er mogen zijn, op welke manier dan ook. Het voelt erg dubbel om te beseffen dat ze niet alles van mij weten; al helemaal niet als het over zo’n beladen onderwerp gaat. Vandaar ook dit verhaal. Beetje bij beetje ben ik alle mensen die mij na aan het hart gaan aan het informeren. Dit verhaal geeft mij nu de mogelijkheid om hun ergens naar te verwijzen om het later nog eens na te lezen.

Van negatief naar positief: ervaringsdeskundige

Eetstoornis-BoulimiaDoor mijn ervaring ben ik in contact gekomen met Ixta Noa:

“Ixta Noa is een landelijke organisatie die zich inzet voor mensen die te maken hebben met een psychische kwetsbaarheid. Of dat nu komt door emoties zoals bijvoorbeeld angst of door eenzaamheid of een psychische stoornis. Wij werken met ervaringsdeskundigen: mensen zoals jij en ik die jouw gevoelens, twijfels en emoties herkennen. Een luisterend oor en ervaring met herstel kunnen soms het verschil maken.” Wil je meer weten van Ixta Noa? Lees het hier.

Hier heb ik samen met een stagiaire (Sanne) mijn verhaal op papier gezet. Het voelde voor mij erg onwerkelijk om voor het eerst mijn verhaal te delen met iemand die iets soortgelijks had meegemaakt. Sanne heeft mij geïnspireerd om mijn eetstoornis, een negatieve gebeurtenis in mijn leven, om te zetten naar iets positiefs: ervaringsdeskundige zijn voor mensen die ook een eetstoornis hebben of hebben gehad.

“Mijn zelfbeeld begon te verkreukelen”